دل خوش  

جا مانده است
 چیزی جایی
که هیچ گاه دیگر
هیچ چیز
جایش را پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه و
نه دندانهای سفید

                 "مرحوم حسین پناهی"

      عمه رفت

به همین سادگی

تقدیم به مهربون عمه .... .

 روزی که تمام هستی اش رنگ خدا بود گذر کرد

روزی که تمام خانه اش شور ونوا بود گذر کرد

  این قهر خدا بود که هر لقمه دوا بود؟

 پس مرحمت و لطف خودش نیز از این خانه گذر کرد

 او رفت و هوای خانه را غمباد بردست

  انگار هوا نیز از درز تمام لحظه هایمان گذر کرد

   دیدی که چگونه خسته شد از نفس و درد

  بی تاب و پری وار رو سوی کمال کبریا کرد و گذر کرد

 آندم که نگاهم به تمام چهره ها سرد گره خورد

 دیدیم که همان آه جگر سوز از عمق وجود همشان گرم گذر کرد

  گویم که گذر کرد ولی باور آن سخت عجیب است

زیرا که حضورش لحظه لحظه خانه را گشت و گذر کرد

  وایم که صدای آخرش را نشنیدم

 روزی که تمام هستی ام رنگ دعا بود وچقدر سخت گذر کرد

     از     پریا دلتنگ عزیز عمه... .

      کاش به جای دو تا دست بی نهایت دست داشتم       

                         تا با همشون از خدا شفای عمه ی عزیزم رو بگیرم

        خدای عزیز رحم کن

            به همه ی خانواده ی من

                  خدای عزیزم دیگه کافیه

            به خداوندی خودت دیگه نمی تونم     نمی تونیم  

                                                                  """"من به معجزه اعتقاد دارم"""""

                                        توکل به خدا و التماس دعا

 قسمتی از شعری از مریم حیدر زاده ی عزیز من    

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشمات می میره

بره ودیگه سراغی از تو وچشمات نگیره

خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا بشی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی

وسط راه اما از عشق یه کسی ترسیده باشی

خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره

ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره.... .

   وجوابیه ی ناقابل بنده به ایشون

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

                   آن خدایی که بزرگش خواندی

                                                     به خدامثل توتنهاست بخند.....  .

                                   "" نسترن عزیز ممنون به خاطر شعر بسیار زیبایی که عنوان کردی""

                       بیاید سر تحویل سال به یاد هم باشیم

                                 با  یا مقلب القلوب چشمامونو ببندیمو واسه همدیگه دعا کنیم

                          خودمونو فراموش کنیم

                       خیلیا هستن که به دعای این لحظه بیشتر از خودمون احتیاج دارن

                من که همین جا قول می دم به یاد تک تک همنوردای آسمونیم باشم

                                تو هم قول می دی؟!!!!!!!!!!!!!!!!؟ 

    حواسم را باد خیال برده است و کاغذ هایم را باد پنکه

قلم اما محکم در دست نشسته است

                                   از این باد ها نمی لرزد

 مرا این گونه باور کن

 کمی تنها  کمی غمگین  کمی بی کس کمی از یادها رفته

خدا هم ترک ما کرده

خدا دیگر کجا رفته!؟!

نمیدانم!

مرا آیا گناهی هست؟

یا شاید هم به جرم آن غریبی و جدایی هست ... .

               مرا این گونه باور کن

جوابیه پریا به این چند بیت به یه عزیز که سر سجادم نماز صبح خوابگاه به ذهنم اومد

امیدوارم تونسته باشم با همین چند بیت یکم آرومش کرده باشم

  منم این گونه باور کن

که من تنهای تنهایم

منم دیوانه چون رویای فردایم

دمی خاکم   کمی پستم

زمانی نیز من آوای سرمستم

ولی هر گونه هم باشم

اگر قابل

خدا داند  تو را من دوست می دارم 

  منم این گونه

                                     باور کن ... .